... کوله بارم
سنگین از دوست داشتن
خواهم آویخت به صنوبر همیشه سبز خانه ات.
خواهم گذشت.
چوپان خواهم شد.
می دانم  گرگ ها هم
به نوای سوز نی ام
عاشق خواهند شد
گوسفندان و مردم روستا
در  امان....
گرگ ها خود خواهند مرد

در خیال خود دنیایی ساختم از پاکی
از حس پاک دوستی
بر بوم سفید خیالم
نقش کردم تمام آرزوها را
خوب می دانم راه و رسم طرح زدن با قلمی که
ناتوانم از نوشتن با آن
با قلم خویش طرحی خواهم ریخت از دنیا ی
با هم بودن ها
در خیال خویش راه نخواهم داد رنگ تلخ جدایی
در خیالم رنگ ها موج می زنند و آدمیان همه یک رنگند
می دانند رسم دوست داشتن را
در خیالم فاصله معنایی ندارد
پلی است در میان تمام فاصله ها
این دنیای مینوی خیال من است
چه خیال شیرینی...

تو چه می دانی چه آشوبی است
جه بلوایی است
در این دل ِ پُر قِصه من
در این دیار
که همه مردمش
هم زبان من است
دل من تنگ کسی است که تنها
در خیال من است
گاه گاهی چنان در خیال خویشم
که فراموشم می شود زندگی
. چیز دیگرست

اینجا دلی دلتنگ توست.
خیالم رنگ باخته
بی رنگی برایم تلخ است
اما هرچه که هست، بهتر از دو رنگی است.
منتظرت خواهم ماند
تا باز آیی.
که ، تو ، خود ، خوب می دانی
من ، سبزیم را ، وام دار توام